| Yerinde rahat uyu dostum!


Adem Yılmaz, nedense bende olmayan on yıllık bir fotoğraf göndermiş. Dün gibi denir ya, evet dün gibi... O ise zamansızlığa, ebediyete göç etti. Yerinde rahat uyu dostum!
(Soldan sağa) Rahmetli İbrahim Akar, Adem Yılmaz, ben ve Necmi Yalçın.































1 YORUM:
Çok güzel bir yaz günüydü. Başkalarını zengin etmek için cümleler kurarken (ki bu beni çok düşündürür) camdan bir el uzandı… Ellerinde çiçekler, yaşama sevinciyle dolu bir el… Bugüne kadar kimsenin eli bu kadar coşkulu ve anlamlı değildi. Bir dostun eliydi uzanan, sevgiyle. Kimi zaman sinirli, kimi zaman şakacı… Yol göstericiydi, anlayışlıydı en başta insandı! O, kimseyi kırmazdı, sinirlendirirdi, evet, ama gönül almasını en iyi ‘O’ bilirdi. Dürüsttü, en son söylenmesi gereken şeyi en başta söylerdi. İbrahim neden böyle yapıyorsun dediğimde de; o kelimeler bana ileride lazım, boşuna tüketmeye gerek yok, derdi. Dostluğu, sevgiyi, bilgiyi dozunda harcayacak kadar yürekliydi. Hayatla dans ederdi, nazikçe. Oyun oynardı, sağ gösterip sol yapardı. Kimse almazsa ben alacağım kız seni, diyerek aşk hayatımın dramatik sahnelerini doya doya yaşatmazdı, illa güldürürdü beni… Sonra bir gün hayat da ona bir oyun oynamaya karar verdi. İbrahim, her zamanki gibi mızıkçılık yaptı, kurallarını kendi koymadığı bu oyunu oynamak istemedi. Ve bizi terk etti… Şimdi yukarıdakiler çok eğleniyordur eminim, İbrahim onları da düşündürüyor, güldürüyor ve sevginin, insanlığın değerini anlatıyordur. Yukarıdakiler çok şanslılar biliyor musunuz? Hey sizlere söylüyorum oradakiler, ‘dostuma’ iyi bakın!
Yorum Gönder
BAĞLANTILAR:
Bağlantı Oluştur
<< Home